|
|
|
|
در سمت راست این دره که به واسطه عبور رودخانه فرحزاد از وسط آن، یکی از مناطق سرسبز و خوشآبوهوای تهران به شمار میآید، بزرگراه یادگار امام قرار دارد و جادهای به نام آبشار دو سمت این دره را به هم وصل میکند. اگر چه دو طرف این خیابان را باغرستوران، سفرخانه و کافهها قرق کردهاند اما هر چه از جاده آبشار فاصله میگیریم، بخشهای طبیعی و دستنخورده این دره بیشتر نمایان میشوند. خیابانِ دوطرفه آبشار شلوغ است و دادزنها از هر شیوهای استفاده میکنند تا سرنشینهای اکثرا جوان خودروها را به رستوان و کافه خود بکشانند.
در سمت شرقی این جاده و با راهنمایی یک پارکبان، از جاده اصلی خارج میشوم تا به محل اصلی معتادان ساکن در این دره برسیم. جادهای خاکی و تاریک به طول تقریبی ۲۰۰ متر را باید طی کنی تا به اولین خانهها برسی. در بدو ورود، سگی آرام و بیسروصدا در حال حرکت است. کمی جلوتر نوری از پایین به سمت ما نشانه میرود که با دنبال کردن آن، تودهای از انسانها دور شعلههای آتش و فردی ایستاده با چراغقوهای در دست دیده میشود؛ تصویری که بیشتر به صحنهای از فیلم میماند تا واقعیت. بی هیچ حرفی مسیر را ادامه میدهم و نور چراغ دوباره به سمت ما میآید و دیگر تکرار نمیشود. مسیر را ادامه میدهیم و توده انسانها که در گروههای هفت، هشت نفره دور آتش نشستهاند، نیز ادامه پیدا میکند. در فاصله بین حلقههای جمع شده به دور آتش برخی دراز کشیدهاند تا کمتر اثری از زمین دیده شود. تشخیص زنان از مردان کمی سخت است اما چند روسری رنگی در این حلقهها حکایت از حضور زنان نیز دارد. پیرمردی با پلاستیکی در دست از خانهای مشرف به دره خارج میشود و از کنار ما میگذرد. ما هم پشت سر او مسیر را برمیگردیم. این بار دیگر خبر از نور چراغقوه نیست.
محل اتصال این جاده خاکی با خیابان آبشار، زنجیری بر روی دو میله قرار دارد که راه ورود را بسته است اما از یک سمت آن امکان تردد موتور سیکلت وجود دارد. روبهروی این جاده خاکی، یک انشعاب از جاده اصلی وجود دارد که خیس و تمیز است و جوانی زیر تابلوی یک باغرستوران و در کنار یک صندلی ایستاده است. «جمال» سال ۸۸ از هرات به ایران آمده است و پس از چند سال زندگی در زاهدان و مقنیگری در اراک، برای کار بهتر به تهران میآید. او که از ۹ صبح تا اواخر شب، ورودی باغ را میشوید و ماهی یک میلیون و ۱۰۰هزار تومان حقوق میگیرد، با ساکنان دره فرحزاد آشناست و سرگذشت بسیاری از آنها را میداند.
جمال همینطور که به سوالهای ما پاسخ کوتاه میدهد، میگوید: «از همان اول و شروع سؤالاتتان فهمیدم که برای چه به اینجا آمدید. چند روز پیش هم یک خانم و آقا همین سؤالها را از من پرسیدند. لبهایشان خشک شده بود و دو، سه روزی نخوابیده بودند. همه جا را به دنبال بچه یکسالهشان گشتند تا به اینجا رسیدند. هر کسی از دره میآمد را نگه میداشتم و با وعده شیرینی، عکس بچه را به آنها نشان میدادم ولی پیدا نشد. همه میگفتند دیگر کسی اینجا بچه نمیآورد چون پاتوقدارها آوردن بچه را قدغن کردند. شما هم مطمئن باشید اینجا بچهای پیدا نمیکنید ولی باز هم اگر میخواهید مطمئن شوید صبر کنید تا کسی از پاتوق بیاید.»
ساعت از ۱۰ شب گذشته است و جمال که حالا صمیمیتر شده است، خاطرات همنشینیاش با معتادان را تعریف میکند. از خانوادههایی که برای پیداکردن عزیزانشان به اینجا آمدند و از کمکهای خود به آنها میگوید: «همین زمستان یک مرد خیلی پولدار اینجا آمد و دنبال دخترش میگشت. میگفت دخترِ معتادم از خانه فرار کرده. بنز داشت و میگفت قبلا رد دخترم را گرفتیم که اینجا میآمد و جنس مصرف میکرد. همینجا آتش روشن کردیم و هر کسی میآمد عکس را نشان میدادیم. سرآخر یک نفر گفت من میشناسمش و توی فلان پاتوق است و قرار شد به بهانهای دختر را اینجا بیاورد و شیرینی خودش را هم بگیرد. واقعا هم دختر را آورد و پدر و دختر یک ساعت در بغل هم گریه میکردند.»
همزمان که جمال مشغول تعریف خاطرات است، موتورسیکلتی با دو سرنشین جوان از جاده اصلی به سمت جاده خاکی میروند و پس از طی حدود ۲۰ متر میایستد. نور چراغقوه روی آنها قرار میگیرد و فردی که در مسیر شیبدار پاتوق نشسته بود، به سمت آنها میآید و پس از رد و بدل شدن چند جمله، با دست مسیر را به آنها نشان میدهد. موتور کمی جلوتر میرود و فرد دیگری از پاتوق به سمت آنها میآید. از جمال که همچنان فکر میکند ما به دنبال کودکی گمشده میگردیم، درباره فروش کودکان و این که آیا زنهای ساکن دره فرحزاد بچهدار هم میشوند، میپرسم: «قبلا زنان حامله اینجا میدیدم ولی یک سالی است که دیگر دیده نمیشوند. فکر کنم بچههایشان را میفروختند یا شاید هم جایی ول میکردند. مدت زیادی است که اینجا بچه یا زن حامله نمیبینم.»
ما اکنون در ابتدای جاده ورودی به دره نشستهایم و پایین دره و حلقههای تشکیلشده از زن و مردها به دور آتش دیده میشوند. جوانی از پایین فریاد میزند که اینجا چه میخواهید، چرا مزاحم میشوید و همزمان که به سمت ما میآید از روی زمین دو سنگ بزرگ برمیدارد. جمال نزدیک میآید و با زبان افغانی با او حرف میزند و همزمان ما دو نفر را به سمت صندلی خودش در ورودی باغ راهنمایی میکند. با اشاره جمال به سمت آنها برمیگردیم. «محمد افغان» نام جوانی است که به گفته خودش، چوبدار یا نگهبان پاتق است و هر فرد مشکوکی را ببیند به پاتوقدارها اطلاع میدهد. مشتریان جنس را هم پیش ساقیها میبرد و در ازای کارش مزدی هم دریافت میکند.
محمد میگوید پاتوقدارها ورود هر بچهای را قدغن کردند و اینجا کسی بچه ندارد. جمال به او توضیح میدهد: «یکی از این دو نفر زاهدانی است و خواهرزادهاش در تهران گم شده. اینها را کمک کن و شیرینی خوبی هم خواهند داد.»
نگهبان پاتوق باز هم توضیحات قبل را تکرار میکند و سر آخر پیشنهاد میکند که یک نفرمان با او پایین برویم. از جاده خاکی که پایین میرویم بوی انواع مواد به مشام میرسد و هر کس به کار خود مشغول است. اگر چه چندین چادر مسافرتی و آلونکهایی با انواع پارچه بین درختان دیده میشود اما جمعیت زیادی روی کارتن نشسته یا دراز کشیدهاند. در ورود فردی ما را تفتیش میکند و قبل از این که حرفی بزند محمد شروع به توضیح دادن میکند. طرف مقابل ما یکی از مسئولان دره فرحزاد است و آن طور که خودش میگوید هم انواع جنس میفروشد و هم این دره را مدیریت میکند: « من اینجا همه را میشناسم. میدانم چرا اینجا آمدند و چه جنسی میکشند و کجاها میروند. کسی اینجا کار خرید و فروش بچه انجام نمیدهد و کسی هم بچهای اینجا نیاورده است ولی سمت چمران «پاتوق آنجلس» امکان دارد بچه پیدا کنی.»
در مسیر برگشت از دره فرحزاد، جوانی با موهای فرفری و یک گونی بر روی دوش، گوشی موبایلی را به ما نشان میدهد و میگوید: «۵۰ هزار تومان میفروشم.» «حسین» کرمانشاهی است و سالهاست که در تهران زندگی میکند و ساکن دره فرحزاد است. او هم اطلاعات عجیبی از زندگی در این دره و ساکنانش به ما میدهد اما درباره خرید و فروش کودکان میگوید: «این عجیبترین سؤالی است که تاکنون شنیدهام.»
|
|
|
خبرگزاری مهر، گروه بین الملل- حنیف غفاری: چریک پیر هاوانا پس از تحمل مدتها بیماری در گذشت. فیدل کاسترو متولد ۱۳ اوت ۱۹۲۶ میلادی، سیاستمدار و انقلابی کوبایی بود که از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۶ علاوه بر رهبری انقلاب به عنوان نخستوزیر و سپس به عنوان رئیسجمهوری کوبا از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۸ مشغول فعالیت بود.
حزب کمونیست کوبا، از سال ۱۹۶۵ تا سال ۲۰۱۱ تحت رهبری او اداره میشد. بر اساس قانون اساسی مصوب سال ۱۹۷۶ میلادی، دبیرکل حزب رهبری حکومت را در دست میگیرد.
کاسترو یکی از نمادها و چهره های اصلی انقلابی گری در آمریکای لاتین به شمار میرفت. به عبارت بهتر؛ انقلابی گری در آمریکای جنوبی و مرکزی با نام فیدل کاسترو عجین بود. او الگوی بسیاری از جوانانی بود که امپریالیسم آمریکا را ننگی برای نظام بین الملل می دانستند.
در دوران زمامداری فیدل کاسترو در کوبا صنایع و تجارت، ملیسازی شد و اصلاحات سوسیالیستی دولت در سراسر جامعه به اجرا درآمد، اصلاحاتی که انجام آنها باعث خشم بیشتر آمریکا از انقلاب کوبا شد.
او همچنین دو دوره دبیر کل جنبش عدم تعهد و یکی از شخصیتهای تاثیرگذار جهان معاصر بوده است. او جوایز مختلف بینالمللی به دست آورده و حامیانش او را قهرمان سوسیالیسم، ضد امپریالیسم، بشردوستی و کسی که توانسته استقلال هاوانا را در برابر امپریالیسم آمریکا حفظ کند، میدانند.
فیدل کاسترو طی سالهای پس از پیروزی انقلاب کوبا، با توطئه های مختلفی از سوی دو حزب دموکرات و جمهوریخواه آمریکا مواجه شد؛ از توطئه آمریکا برای ترور وی تا توطئه های مستمر برای اضمحلال نظام سیاسی کوبا و انقلاب این کشور.
دو حزب دموکرات و جمهوریخواه آمریکا از اینکه فیدل کاسترو به نماد مقابله با امپریالیسم آمریکا تبدیل شده بود، همواره احساس ترس می کردند. از این رو هر رئیس جمهوری که طی ۶ دهه اخیر در کاخ سفید حاضر شد، از هیچ گونه تلاشی برای مواجهه مستقیم با انقلاب کوبا و شخص فیدل کاسترو فروگذار نکرد.
با وجود همه این توطئه ها، کاسترو به مقاومت خود در مقابل ایالات متحده آمریکا ادامه داد، مقاومتی که تا آخرین لحظه های حیات وی ادامه داشت.
از سال ۲۰۰۰ میلادی، آمریکای لاتین وارد فضای سیاسی تازه ای شد. از آن سال بود که زنجیره سوسیالیستی در آمریکای جنوبی و مرکزی مستحکم تر شد و افرادی مانند «هوگو چاوز»، «اوو مورالس»، «رافائل کوره آ» و ... در راس معادلات سیاسی و اجرایی کشورهای آمریکای لاتین قرار گرفتند.
فعالیت های فیدل کاسترو تنها محدود به فضای سیاسی کوبا نبود. او عملا اصلی ترین تکیه گاه زنجیره سوسیالیستی ایجاد شده در آمریکای لاتین بود. «جرج واکر بوش» رئیس جمهور سابق ایالات متحده آمریکا و نو محافظه کاران همراه وی، با قرار دادن کوبا در لیست کشورهای محور شرارت، در صدد مهار رفتارها و افشاگری های کاسترو برآمدند اما چریک پیر هاوانا نه تنها تسلیم این فشارها نشد که با انگیزه ای بیشتر در مقابل کاخ سفید قد علم کرد.
سرانجام در سال ۲۰۰۸ میلادی، جرج بوش پس از ناکامی در مواجهه با تحولات ضد آمریکایی در آمریکای لاتین، کاخ سفید را ترک کرد. در حقیقت، این فیدل کاسترو بود که جرج بوش و نو محافظه کاران را در کاخ سفید به مانند رؤسای جمهور قبلی آمریکا به زانو در آورد.
حضور «باراک اوباما» در کاخ سفید و برخی وعده های فریبنده وی در خصوص اصلاح روابط آمریکا و آمریکای لاتین نیز نتوانست تاثیری در روحیه ضد امپریالیستی کاسترو بگذارد.
کاسترو نه تنها فریب لبخندهای موذیانه اوباما و دموکرات ها ـ که آنها نیز خواستار سرنگونی انقلاب کوبا بودند ـ را نخورد بلکه از هر فرصتی برای انتقاد از رئیس جمهور فریبکار آمریکا استفاده کرد.
در مرداد ماه امسال و در جشن تولد ۹۰ سالگی کاسترو، وی از مردم کوبا بابت حمایت های آنها از انقلاب این کشور تشکر کرد. رهبر انقلاب کوبا در نامهای مفصل که در رسانههای دولتی منتشر شد از مردم کوبا به خاطر آرزوهای خوبشان برای وی در تولد ۹۰ سالگیاش تشکر و از رئیس جمهور آمریکا به شدت انتقاد کرد.
کاسترو در آخرین انتقاداتش از اوباما، رفتار وی در جریان سفر به هیروشیما و عدم عذرخواهی وی از شهروندان ژاپنی در این سفر را محکوم کرد.
امروز هاوانا کسی را از دست داد که دو حزب دموکرات و جمهوریخواه آمریکا در تقابل با وی مستأصل و ناکام ماندند. مقابله با امپریالیسم افتخاری بزرگ برای چریک پیر هاوانا محسوب می شود، افتخاری که همواره در صفحات تاریخ باقی خواهد ماند...
|
|
|
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از خبرگزاری رسمی عراق، قانون حشد الشعبی امروز شنبه توسط نمایندگان پارلمان این کشور به تصویب رسید.
طبق این قانون، از این پس حشد الشعبی به عنوان یک نهاد قانونی در کشور شناخته می شود که دارای وظایف مشخصی بوده و از حقوق معینی نیز برخوردار است.
به موجب این قانون، حشد الشعبی زیر نظر فرماندهی کل نیروهای مسلح عراق فعالیت می کند و تمامی تحرکات آن با صدور فرمان از سوی این فرماندهی انجام می پذیرد.
قانون تصویب شده توسط نمایندگان پارلمان عراق همچنین تأکید می کند که دولت و پارلمان موظف هستند تمامی نیازهای حشد الشعبی را برای ورود به نبردهای مختلف، تأمین کنند.
این قانون، با موافقت اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان پارلمان عراق به تصویب رسید.
|
|
|
حضرت آیتالله خامنهای فرمانده معظم کل قوا، در احکام جداگانهای امیر سرتیپ احمدرضا پوردستان را به سمت جانشین فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران و امیر سرتیپ کیومرث حیدری را به سمت فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران منصوب کردند.
به گزارش ایسنا، متن احکام فرمانده معظم کل قوا به این شرح است:
بسماللهالرّحمنالرّحیم
امیر سرتیپ احمدرضا پوردستان
به پیشنهاد فرمانده کل ارتش و نظر به تعهّد، تجربه و شایستگی، شما را به سمت "جانشین فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران" منصوب میکنم.
ارتقای آمادگیهای اطلاعاتی و عملیاتی آجا و رفع معضلات معیشت کارکنان در چارچوب تدابیر فرمانده کل، مورد انتظار است.
از تلاشهای امیر سرتیپ موسوی در مدت تصدی این مسئولیت تشکر و قدردانی میکنم.
توفیقات همگان را از خداوند بزرگ مسئلت دارم.
سیّد علی خامنهای
۲۹ آبان ۱۳۹۵
بسماللهالرّحمنالرّحیم
امیر سرتیپ کیومرث حیدری
به پیشنهاد فرمانده کل ارتش و نظر به تعهّد و سوابق و تجارب ارزنده، شما را به سمت "فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران" منصوب میکنم.
تلاش شایسته برای ارتقای تحرّک و کارآمدی یگانها برابر با نیازهای عملیاتی روز، مورد انتظار است.
از تلاشهای مؤثر امیر سرتیپ پوردستان در دورهی تصدی این مسئولیت تشکر و قدردانی میکنم.
توفیقات همگان را از خداوند بزرگ مسئلت دارم.
سیّد علی خامنهای
۲۹ آبان ۱۳۹۵
|
|
|
رئیسجمهوری سابق میگوید انتخابات سال آینده ریاستجمهوری، «سوت و کور» و از سردترین دورههای انتخابات خواهد بود.
به گزارش ایسنا، محمود احمدینژاد در جلسهای که به تازگی با مشاوران و دستیارانش داشته، هشدار داده است که دود این سردی انتخابات به چشم نظام خواهد رفت.
سایت پایش در این باره نوشت: احمدینژاد هر گونه کمک به گرم کردن تنور انتخابات سال آینده را رد کرده و گفته است: «اگر آقایان انتظار دارند من نقش صداوسیما را بازی کرده و شور و حالی به انتخابات بدهم، در اشتباهند. من هیچ نقش مشوق و محرکی در انتخابات ایفا نخواهم کرد.
احمدینژاد که آشکارا از عدم نامزدی در انتخابات دلخور است، گفت: من قهر نمیکنم اما انتظار هم نداشته باشند برای گرم کردم انتخابات کاری بکنم.
برخی دستیاران احمدینژاد ادعا میکنند در غیاب او در رقابتهای انتخاباتی ۹۶، هیچ نامزد اصولگرای دیگر قادر به جذب گسترده آرای مردمی نیست و روحانی در یک انتخابات یک طرفه پیروز خواهد بود.
|
|
|
خبرگزاری مهر - ثانیهها دقیقه میشود و دقایق ساعتها را میسازد. وقتی منتظری همهچیز انگار بهکندی میگذرد؛ این حالِ آنهایی است که تازه راهی شدهاند و برای رسیدن به کربلا بی تابند.
اما حال و هوای آنها که در بینالحرمین سیر میکنند چیزِ دیگری است، میخواهند زمان متوقف شود اما اینجا وقتی پای عاشقی و مشتاقی در میان است انگار همهچیز زود میگذرد و میخواهد تمام شود.
بعضیها هم دل کندهاند و راه برگشت در پیشگرفتهاند، اما این دل کندن حکایت حال و احوالِ خاطری جامانده در کربلاست، حالِ قلبی که به ضریح قفلشده و تمنای بازگشت دوباره دارد.
زائران اربعین این روزها غوغایی به پا کردهاند، ماجرای دلدادگی که حالا عالمگیر شده است
|
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
