چوپانی گله را به صحرا برد به درخت گردوی تنومندی

رسید.

از آن بالا رفت و به چیدن گردو مشغول شد که ناگهان

 گردباد سختی در گرفت،خواست فرود آید، ترسید. 

 باد شاخه ای را که چوپان روی آن بود به این طرف و آن

طرف می برد.

دید نزدیک است که بیفتد و دست و پایش بشکند.در حال

مستاصل شد ....

از دور

بقعه امامزاده ای را دید و گفت: ای امام زاده گله ام نذر

تو، از درخت سالم پایین بیایم.

قدری باد ساکت شد و چوپان به شاخه قوی تری دست زد

و جای پایی پیدا کرده و خود را محکم گرفت.

گفت: ای امام زاده خدا راضی نمی شود که زن و بچه من

بیچاره از تنگی و خواری بمیرند و تو همه گله را صاحب

شوی...

نصف گله را به تومی دهم و نصفی هم برای خودم...

قدری پایین تر آمد.وقتی که نزدیک تنه درخت رسید

گفت:ای امام زاده نصف گله را چطور نگهداری میکنی؟

آنها را خودم نگهداری می کنم

در عوض کشک و پشم نصف گله را به تو می دهم.

وقتی کمی پایین تر آمد گفت:بالاخره

چوپان هم که بی مزد نمی شود کشکش مال تو، پشمش

مال من به عنوان دستمزد.

وقتی

باقی تنه را سُرخورد و پایش به زمین رسید نگاهی به گنبد

امامزاده انداخت وگفت: مرد حسابی چه کشکی چه

پشمی؟ما از هول خودمان یک غلطی کردیم

*غلط زیادی که جریمه ندارد*